«Η επισκευή της Αρχιτεκτονικής» του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη

Ήρθε στην Αθήνα μετά τον εμφύλιο. Κρύφτηκε, δούλεψε, έχτισε, κτίστηκε.

Ψήφιζε πάντα αριστερά μ’ έναν κρυμμένο τρόπο. Πέρασαν τα χρόνια, έφυγαν όλοι. Ερήμωσε. Μα πιο πολύ ερήμωσε πολιτικά. Δεν νιώθει σίγουρος πια ούτε με το κόμμα, ούτε με τους ανθρώπους, ούτε με τη ζωή βέβαια. Γέρος που θυμάται και σκέφτεται: το χωριό, το αντάρτικο, τον πατέρα του, τον Ρίτσο, την Επιθεώρηση Τέχνης. Του άρεσε n λαϊκή αρχιτεκτονική αλλά, πιο πρακτικός, αρκέστηκε στην πιο αποφασισμένη αθηναϊκή μονοκατοικία του ’50.

Τώρα στα 77 του αποφάσισε να επισκευάσει το σπίτι. Ανέβασε (ανήγαγε) το πενιχρό και αρχαίο και ασύντακτο νοικοκυριό στην ταράτσα. Ήρθαν οι Αλβανοί, οι Πακιστανοί. Σκάβουν, αλλάζουν τα παλαιά υδραυλικά, τα κουφώματα, σοβαντίζουν, θα βάψουν στο τέλος. Βρίσκουν σαθρούς σοβάδες, σκουριασμένο οπλισμό, ποντικότρυπες. Εντατική επισκευή, επούλωση, σε ένα σκοτεινό μεσημεριάτικο ρημάδι.

O ίδιος επισκευάστηκε πολλές φορές. Πολιτικά γκρεμίζονταν, πιέζονταν μόνιμα.

To ‘74 έπρεπε να ψηφίσει Καραμανλή για να «θεμελιωθεί n Δημοκρατία και να σωθεί n χώρα απ’ τους Τούρκους».

To ’81 έπρεπε να ψηφίσει Ανδρέα, για να φύγει n Δεξιά και να έρθει επιτέλους n «Αλλαγή»

To ’90 έπρεπε να ψηφίσει Μητσοτάκη για να φύγει το «σάπιο ΠΑΣΟΚ του Κοσκωτά».

To ’93 έπρεπε να ξαναψηφίσει τον αποκαμωμένο Αντρέα για να φύγει o Μητσοτάκης και o δογματισμός των ιδιωτικοποιήσεων.

To ’96 τον Σημίτη για να γίνει «κανονική» n χώρα μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

To 2004 έπρεπε να ψηφίσει Καραμανλή για να φύγει το «διεφθαρμένο καθεστώς Σημίτη».

To 2007 έπρεπε να ψηφίσει Γιώργο, για να φύγει o Καραμανλής και n πολιτική των εταιρειών.

Πάντα έπρεπε να κάνει κάτι άλλο απ’ αυτό που πίστευε, για να γίνει κάτι άλλο απ’ αυτό που πίστευε.

Είναι αριστερός, μόνος, γέρος, καχύποπτος. Γκρινιάζει για τον Αλαβάνο, τον Τσίπρα, τις τηλεοράσεις, τη ζωή.

Επισκευάζει το σπίτι. Με την υποτυπώδη αρχιτεκτονική προσπαθεί να ξανακερδίσει την πολιτική αισιοδοξία του. Προσδοκά και ανυπομονεί, οι εργάτες τον στήνουν, αναβάλλουν. Τα μεσημέρια κοιτάζει τις μεγάλες σκιές, τα μπαλώματα της επισκευής, τον «αλουμινά» που παίρνει μέτρα. Η αρχιτεκτονική είναι κάτι απλό και ζωτικό. Μπορεί να βρει κανείς -έστω στην επισκευή- το διαφεύγον νόημα του εμφυλίου, το προσωπικό του πείσμα να ψηφίζει πάντα αριστερά, τον πρόθυμο γιατρό που θα του γράφει πάντα τα φάρμακα. Με την αρχιτεκτονική της επισκευής, μπορεί να συμφιλιώνεται με τις εμμονές του και να δικαιώνεται ανάμεσα από τις ματαιώσεις του.

Βγαίνει έξω απ’ τη ζωή και ξαναμπαίνει μέσα από άλλη πόρτα.

«Η Κυριακάτικη Αυγή» , 01-06-2008

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: