Οι νέες και οι νέοι για την ΣΑΑ-ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΑΔΑΣ 2008

Γιατί στο Σύλλογο, γιατί με την αριστερά;

Το παραδοσιακό μοντέλο του μηχανικού – ελεύθερου επαγγελματία που επικρατούσε μέχρι και τη δεκαετία του ’80 έχει αρχίσει εδώ και χρόνια να υποχωρεί εξαιτίας της σημαντικής αύξησης των μικρών και μεγάλων τεχνικών εταιρειών (μελετητικών και κατασκευαστικών) που εντείνουν τον ανταγωνισμό. Αποτέλεσμα της αναδιάρθρωσης στους συγκεκριμένους κλάδους είναι να επικρατεί σήμερα το εργασιακό μοντέλο του «μισθωτού τεχνικού» έναντι του ελεύθερου επαγγελματία, ένα μοντέλο που, έτσι όπως συναντάται στις περισσότερες των περιπτώσεων, διαφέρει κατά πολύ – προς το χειρότερο – από το «παραδοσιακό» μοντέλο του μισθωτού εργαζόμενου.

Η μεγάλη πλειοψηφία των μηχανικών, και ειδικά οι νέοι και οι νέες, εργάζονται πια όχι απλά ως μισθωτοί, αλλά ως «μισθωτοί λάστιχο» με τους χειρότερους όρους εργασίας, με διαρκώς περιοριζόμενα δικαιώματα και ελευθερίες, που βιώνουν την εντατικοποίηση, την εξάρθρωση των ωραρίων και των εργασιακών σχέσεων.

Την κατάσταση αυτή τη ζουν τόσο οι εργαζόμενοι με σχέση εξαρτημένης εργασίας, όσο – και με πολύ χειρότερους όρους – κι οι εργαζόμενοι με σύμβαση παροχής ανεξάρτητων υπηρεσιών που αμείβονται κόβοντας Δελτία Παροχής Υπηρεσιών. Δηλαδή σήμερα μεγάλο μέρος των μηχανικών δεν προσλαμβάνονται επίσημα ως υπάλληλοι στις επιχειρήσεις που εργάζονται, αλλά βαφτίζονται «ελεύθεροι συνεργάτες» και υποχρεώνονται να δουλεύουν με όρους κατά κανόνα χειρότερους απ’ ό,τι αν είχαν προσληφθεί σαν μισθωτοί, στερούμενοι πλήθος δικαιωμάτων που προστατεύονται από την εργατική νομοθεσία κι έχουν να κάνουν με ωράρια, άδειες, επιδόματα, αποζημίωση απόλυσης κλπ.

Από την άλλη, η ελληνική αγορά έχει εδώ και χρόνια παραγνωρίσει τον ρόλο του αρχιτέκτονα τόσο στη μονάδα της οικοδομής όσο και στο σύνολο του αστικού περιβάλλοντος. Όλοι σχεδόν οι μηχανικοί, και κυρίως οι πολιτικοί μηχανικοί σχεδιάζουν και υλοποιούν το πιο σημαντικό ίσως «δοχείο ζωής», την ιδιωτική κατοικία ενώ οι αρχιτέκτονες, παλεύουμε ακόμα να αναβαθμίσουμε τον ρόλο μας από αυτό του διακοσμητή, ή αυτού που απλά θα ολοκληρώσει και θα κάνει «όμορφες» τις όψεις μιας πολυκατοικίες. Όλοι εμείς όμως που σπουδάσαμε αρχιτεκτονική και αναγνωρίζουμε τους εαυτούς μας ως αριστεροί και αριστερές, θέλουμε να γίνουμε συμμέτοχοι στην αρχιτεκτονική εκπαίδευση της ελληνικής κοινωνίας, όχι για να έχουμε δουλειά, αλλά για να διαμορφωθεί ένα αστικό περιβάλλον που δεν θα βάλλεται καθημερινά από πολιτικά και πολιτιστικά μπάζα, χωρίς κανείς να είναι υπεύθυνος να λογοδοτήσει για τίποτε σε αυτόν τον τόπο. Η Πολεοδομία, στη συνείδηση του μέσου Έλληνα, ισοδυναμεί με μίζες, παρανομία και αυθαίρετα κτίσματα, λες και η κάθε υπηρεσία ισοδυναμεί με τον όποιο διεφθαρμένο υπάλληλο που τα παίρνει και λες και δεν υπάρχει η πλήρης κάλυψη – πολλές φορές και νομικά ακόμα – αυτών των συμπεριφορών από τους κυβερνώντες αλλά και την ανοχή της κοινωνίας.

Αναθέσεις μεγάλων δημόσιων έργων γίνονται κάτω από το τραπέζι, μνημεία και πολιτιστική κληρονομιά εγκαταλείπονται στην τύχη τους στην καλύτερη περίπτωση, άθλια κατασκευάσματα στήνονται στο δημόσιο χώρο που πνίγεται από την καταπλάκωση του μπετόν, χωρίς ίχνος ελεύθερων χώρων. Ο λόγος του αρχιτέκτονα και του συλλόγου τις περισσότερες φορές είναι βουβός. Η επιστημονική του συμβολή έχει πρόωρα συνταξιοδοτηθεί. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να συνεχίσουμε να σωπαίνουμε και να μην αντιδρούμε. Η Αρχιτεκτονική πρέπει να αρθρώσει δημόσιο λόγο στην Πόλη.

Παράλληλα με την πολιτική συγκυρία στην Ελλάδα, όλα τα παραπάνω είναι πράγματα που μας προβληματίζουν όχι μόνο ως νέες και νέους αρχιτέκτονες, αλλά και ως πολίτες αυτής της χώρας. Θέλουμε να βελτιωθούν, και αυτό αφορά και στη λειτουργία του αρχιτέκτονα μέσα στην κοινωνία αλλά και στην ποιότητα με την οποία ζει η ίδια η κοινωνία. Το να εμπιστευτείς νέους ανθρώπους να αναλάβουν πρωτοβουλίες και να ριζοσπαστικοποιήσουν την κατάσταση μπορεί να αποτελεί πείραμα που δεν έχει αποδεδειγμένα και σίγουρα αποτελέσματα. Η πρόταση, βέβαια, δεν είναι η εναπόθεση της κατάστασης απλά και μόνο σε νεότερα χέρια. Η πορεία των πραγμάτων μας έχει δείξει πως μόνο με τη συμμετοχή μας μπορούμε να αλλάξουμε την κατάσταση, και η Αριστερά δεν αποτελεί από μόνη της, ως έννοια, σανίδα σωτηρίας, αλλά μέσα από ριζοσπαστικές προτάσεις, αγώνες και συνεπή δράση. Υπάρχουν νέοι άνθρωποι που σε εποχές δύσκολες και δύστοκες επιλέγουν να εμπλακούν και να ασχοληθούν με όλα αυτά, και ίσως τελικά να είναι μια ελπίδα για το μέλλον, και οφείλουμε όλες και όλοι να δώσουμε αυτήν την ευκαιρία να το αποδείξουν, γιατί το «παλιό» έχει αλλοιωθεί και η καρδιά του «νέου» χτυπάει αριστερά! Και χτυπάει μέσα από τις γραμμές της Συνεργασίας Αριστερών Αρχιτεκτόνων.

Αγγελική Κουγιουμτζόγλου – Θεσσαλονίκη

Μάγδα Κουσιάντζα – Αθήνα

Άννα Μπούση – Γιάννενα

Χάρης Λευκιμιάτης – Αθήνα

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: